Sitenin solunda giydirme reklamı denemesidir
Anasayfa Aykut Karademir Yazı Detayı Bu yazı 387 kez okundu.
Aykut Karademir
Köşe Yazarı
Aykut Karademir
 

Hacıyatmaz

HACIYATMAZ Rüya besteleyen seslerin neşidelerini kuytu yalnızlığa bırakılmış gölgeler alıyor. Hoppala!.. Dün ya bugün! Bir şey bağlamaz beni buraya. Ne lambam yanık, ne bağrım açık, esen rüzgârla dönerim kendi kendime.  Doğduğum kentler yıkılırken kapılarını açamadan çocuk ahlarıyla, bir lanet ışık çarpar ıstırabı uyanmış gün ışıklarıyla. Yolculuk bu işin sırrını kucağında örter, çağıran duyulamayan seslerin ardında dövüşen dalgalarla. Kimin diyorum bu söz, kim söyleyecek söyleneni? Hep mi viranedir, gözlerinde duran ağrı! O halde işitmeyelim mi? Fecri selamlamadan geçelim; ama ben çocuğum kalbim kalbimizin üzerinde çarpar. İlk yudumda zehirlenen yaşımla baharım altında kaldığım, yaşamın yasak her çizgisi ince bir sisle kaplanmış, sonsuz bir müphemle bıraktığımız ağlanan ölü gibi.  Kursağı dolu pelikanlardan ben de gördüm –önümde canlandı bütün senem-bir ateş tufanında savrulan haşyetin baş eğmeyişi, tenimde dolaşan raşeler, alnımda bahtımın kırılan tacı ve bizlere yol gösteren hacıyatmazlar taş parçasından daha ağır inleyen kavgacı adımlarıyla dolu iken hep mi serpilen aynaların gösterdiği gerçekliğin uzaklığına düşerler?  Bir sabah düşlüyorum bir sabah Ülkemin çiçeklerine Bir çocuk duası alan Bir sabah düşlüyorum Güneşin ellerinde Yağmur damlalarında                                            Gözlerim göğe yükselen çiğ damlasıdır. (Güneşin Ellerinde Büyüdük, s,45)
Ekleme Tarihi: 01 Temmuz 2021 - Perşembe

Hacıyatmaz

HACIYATMAZ

Rüya besteleyen seslerin neşidelerini kuytu yalnızlığa bırakılmış gölgeler alıyor. Hoppala!.. Dün ya bugün! Bir şey bağlamaz beni buraya. Ne lambam yanık, ne bağrım açık, esen rüzgârla dönerim kendi kendime. 
Doğduğum kentler yıkılırken kapılarını açamadan çocuk ahlarıyla, bir lanet ışık çarpar ıstırabı uyanmış gün ışıklarıyla. Yolculuk bu işin sırrını kucağında örter, çağıran duyulamayan seslerin ardında dövüşen dalgalarla. Kimin diyorum bu söz, kim söyleyecek söyleneni? Hep mi viranedir, gözlerinde duran ağrı! O halde işitmeyelim mi? Fecri selamlamadan geçelim; ama ben çocuğum kalbim kalbimizin üzerinde çarpar. İlk yudumda zehirlenen yaşımla baharım altında kaldığım, yaşamın yasak her çizgisi ince bir sisle kaplanmış, sonsuz bir müphemle bıraktığımız ağlanan ölü gibi. 
Kursağı dolu pelikanlardan ben de gördüm –önümde canlandı bütün senem-bir ateş tufanında savrulan haşyetin baş eğmeyişi, tenimde dolaşan raşeler, alnımda bahtımın kırılan tacı ve bizlere yol gösteren hacıyatmazlar taş parçasından daha ağır inleyen kavgacı adımlarıyla dolu iken hep mi serpilen aynaların gösterdiği gerçekliğin uzaklığına düşerler? 

Bir sabah düşlüyorum bir sabah
Ülkemin çiçeklerine
Bir çocuk duası alan
Bir sabah düşlüyorum
Güneşin ellerinde
Yağmur damlalarında
                                           Gözlerim göğe yükselen çiğ damlasıdır. (Güneşin Ellerinde Büyüdük, s,45)

Yazıya ifade bırak !
Okuyucu Yorumları (0)

Yorumunuz başarıyla alındı, inceleme ardından en kısa sürede yayına alınacaktır.

Yorum yazarak Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve karar67.com sitesine yaptığınız yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan tüm yorumlardan site yönetimi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
Sitemizden en iyi şekilde faydalanabilmeniz için çerezler kullanılmaktadır, sitemizi kullanarak çerezleri kabul etmiş saylırsınız.